mércores, 26 de outubro de 2016

O CANASTRIÑO DAS ÁNIMAS

Jose Luis Fuentes

Foto Ana Mosquera




Case estamos en Santos, tempo de Defuntos. E asocio estes dous termos porque, para min, o mesmo dá. Para nós, os galegos, que non esquecemos a diario, que lembramos a cotío ás nosas xentes que foron, quen son vivos connosco, eles son os “santos” que pelegrinaron nesa Santa Compaña de Vivos que é, ou debería ser,a vida.
Pensó nesto a conto de que hai  días decíame Ana que caíra o Canastriño. 


Canastriño antes do accidente
Foto: Jose Luis Fuentes.






Confirmábamo despois o meu irmán Xulio acompañado dunha foto que lle remitía Benita, de Forxán. Parece ser que o tirou un coche sin freos. Cousas duns tempos que non imaxinaban os que o levantaron de primeiras…




Restos do Canastriño. Foto cedida por Jose Luis Pérez Rivera.

O Canastriño das Ánimas. A razón do seu ser é que nin na derradeira das nosas horas somos iguais. Así, entón, estaba tamén a Irmandade das Ánimas. O Canastriño recollía donativos, espigas de millo, e a Irmandade xestionaba axudas para defuntos e culto. Porque nin na derradeira viaxe aparentamos o mesmo.


E véñenme recordos doutros tempos vividos uns, oídos ou lidos outros. Coma cando, a piques de cruzarme cun enterro, una viciña me recadou na súa casa; seica a ánima do defunto podía apropiarse da dun neno se o atopaba ó seu paso. Ou aquela outra vez que ó sacar o defunto da casa, a viúva sae á porta e dille nun tono sentido e profundo: adeus, ¡amigo! 


l
Canastriño nos anos sesenta. Foto de Jose Luis Fuentes.


Contan que no enterro, alá polo século XIX, de Manuela Feixóo e Arauxo dende Forxán ata a Costiña non se vían máis ca curas. Debeu ser un enterro sonado.


Outro de sona foi , certamente, segundo din os textos, o do párroco de Santa María de Leirado, Manuel Rodríguez y Parada, que finou nos Mociños arredor do 1830, de onde era natural e onde viviu os seus últimos anos:


Igrexa e cemiterio de San Pedro de Leirado co canastriño de Ánimas ao fondo.
Foto José Luis Fuentes

Asistiron ó seu enterro doce curas. Dixéronse una misa cantada, outra a San Rosendo, outra ó Anxo da Garda e ó Santo do seu nome, e outra, tamén cantada, con asistencia de tres curas, a Santa Isabel antes que o seu cadáver saíra da casa. Conducían o seu cadaleito seis pobres, ós que se lle deu una vara de pano pardo e levaban cadanseu facho ou vela, ata darlle sepultura “en la Capilla Mayor de la Yglesia Parroquial de Sta. Ma. de Leirado”. Repartíronse entre os pobres tres fanegas de pan cocido e seis cuartas de viño; e entre ós máis pobres de Chedas, Mociños e Campo Falso doce ferrados de millo.



Cruceiro onde paraban os defuntos. Este de Campo Real, Campo Falso segundo a denominación antiga.
Foto Sabela Veiga

Deixou mandado, a máis doutras limosnas, ofrendas de cinco ferrados “de Pan maíz”, e que se dixeran “por mi Ánima y mas obligaciones quatrocientas misas”. 
Parte da nósa Historia, nada máis;  porque, á fin e ó cabo, non somos nada. 




Ou sí… ¿ quizais aquelo de onde vimos?                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                        
quizais aquelo de onde vimos?
Foto de Ana Mosquera.
        


                                          

Ningún comentario:

Publicar un comentario